Tüp Bebek Başarı Öyküleri 

Kızım Benim Kalbim Hayatımın Anlamı

 14 Şubat 2018
Merhabalar, Siz İrenbe Ailesi’ne yeniden sonsuz teşekkürlerimi iletebilmek için bu satırları çok uzaklardan yazıyorum. Özellikle doktorum Ümit Hanım ve hemşire arkadaşlara duyduğum minnettarlığı anlatamam.

Ben 40 yaşında anne olan, küçükken büyüdüğünde ne olacaksın diye sorulduğunda anne olacağım diye cevap veren bir kadınım. Yıllarca olmadı, olamadı. İsviçre’de çok doktora gittim ama olumlu sonuç alamadım.

Bir gün annem İrenbe’den bahsetti. Annem de İrenbe sayesinde bebek sahibi olan bir aileden duymuş. Biz de eşimle denemeye karar verdik.

Başlarda zorlu bir süreç bizi bekliyor diye düşünmüştük. Başka bir Ülkede yaşıyor olmamız nedeniyle kontroller ya da buna benzer şeyler nasıl olacak diye kaygılıydık ama içimizden bir ses denememizi söyledi.

2014 Ocak ayında ilk kontrol için geldik. Dün gibi hatırlıyorum, doktorumun güler yüzü, bize verdiği moral ve motivasyon ile içimde bir umut ışığı doğmuştu. Yapılan testlerden sonra tüp bebek tedavisine hazırlanmam için ilaçlar, iğneler verildi. Biz de tekrar İsviçre’ye evimize döndük. Haziran ayına kadar evimizdeydik.

Bu arada iletişimimiz hiç kopmadı, her zaman doktorumla haberleşiyorduk. Yaşadığım en uzun kıştı sanki.

Ve Haziran... Tekrar İzmirdeydik. Sadece 3 haftalığına gelmiştik. İrenbe’de yapılan birkaç uygulamadan sonra 2 hafta içinde transfer gerçekleştirildi. O duyguyu anlatamam; korku, sevinç, heyecan ve bekleyiş... Transferden 4 gün sonra döndük. Hatta işe bile başladım. Doktorum “bebek sana uyacak, sen ona değil” demişti. Onu dinledim. Heyecanlı bekleyişin ardından 10. gün sabah gözlerimi açar açmaz kan testi yaptırmaya gittim. “Sonucu 2 saat sonra alabilirsiniz” dediler. Zaman durdu sanki, ömrümün en uzun anları gibi geldi. Sonra telefonum çaldı ve o ses “pozitif” dedi. Sokaktaydım, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Şu an bile bu satırları yazarken gözlerim doluyor. “İnsan sevinçten ağlar mı”derdim. Ağlarmış.

Çok rahat bir hamilelik geçirdim. Eşim en büyük destekçim oldu. Çantamı bile taşıtmazdı. Hatta bulaşık bile yıkatmıyordu. Böyle böyle 9 ayımız geçti. Bu süreçte de doktorum ve İrenbe ekibi tarafında her zaman arandım. Hamileliğimle ilgili bilgi paylaşımlarımız oldu. Bizi hiç yalnız bırakmadılar. Hepinize tekrar sonsuz teşekkürler.
 
Ve benim minik bebeğim biraz aceleci çıktı. 14 mart 2016 tarihinde, 2 hafta erken dünyaya geldi. Bu nasıl anlatılır ki? Küçük kızımı, meleğimi kollarıma verdiklerinde dünya durmuştu. Onun sesi, kokusu ve ben kızımla birlikte yeniden doğmuştum. Sezeryan doğum oldu. Ertesi gün öğlen ben artık ayaktaydım.

Kızımı görmek, ona dokunmak, kokusunu duymak bütün acımı dindirmişti. Nazlıma hissetiklerimi yazmaya sayfalar yetmez. O benim kalbim, hayatımın anlamı. Babasının prensesi, evimizin neşesi. Büyüyor, 19 aylık oldu bile. Artık her şey çok daha güzel. Bu duyguyu bizlere yaşatan İrenbe’ye çok çok teşekkür ederiz.

Sevgilerle...